mijn Camino

Sinds Conques is er veel gebeurd, ten goede en ten kwade. Jammer genoeg viel er een dodelijk slachtoffer tijdens de zware beklimming vanuit Conques naar de Chapelle de Ste Foy, een 64 jarige man kreeg er waarschijnlijk een hersenbloeding en de hulpdiensten die wij in ijltempo, richting Conques zagen rijden slaagden er niet meer in de man te redden. Verder kreeg ik nieuws dat mijn goede vriend en mentor Jacques van het genootschap in Chartres zeer ernstig ziek is en ik hem vlug moet gaan opzoeken voor het te laat is. Jullie begrijpen misschien dat ik daardoor minder geneigd was het blog met allerlei zotternijen te vullen. Maar er waren gelukkig ook veel mooie momenten. Na de verkeerde keuze voor de variante via Noialhac, ingegeven door 1.korter, 2 historische weg en 3 de aantekening van AV in de gids dat zij dit ook deed (Anneke, ge verdient slagen op uw bloot g...)stapten we van de eerste tot de laatste meter op asfalt en toen we de raad kregen niet naar Decazeville af te zakken deden we dit wel wegens minder asfalt op de GR en deden zodoende een totaal nutteloze maar zeer zware afdaling gevolgd door een uitputtende beklimming en dit op een dag dat er warmterecords sneuvelden en er verschillende pelgrims werden afgevoerd. We liepen deze dagen ook enorm veel op asfalt en hadden een slechte ervaring in de gite van Figeac waar de uitbater zich niet hield aan de financiële afspraken. Maar we hadden weer ontmoetingen met fantastische mensen, adopteerden de jonge duitse Carina wiens vriendin opgaf nadat zij beiden de stervende man in Conques hadden bijgestaan, maakten kennis met zes vrolijke dames uit Bretagne die ons gisterenavond verrasten met prachtig gezang ( zij zijn lid van het koor van Matignon, dus een tip voor als we terug gaan naar St Cast le Guildo) en we werden door een tover-vrouwtje in haar spelonk gelokt met beloftes over koffie en fris water. Verder maakten we kennis met René en Gilbert, de vrienden van LL die onze zware rugzakken twee dagen vervoerden en op tijd en stond onderweg verschenen met spijs en drank( wij zijn alvast gewonnen voor ondersteuning met een wagen). Het was een mooie doch zware tocht en we zijn blij dat we het tot een goed einde hebben gebracht en nu gaan we Cahors verkennen en is ons tafeltje in L'Auberge du vieux Cahors voor vanavond reeds gereserveerd.

Groetjes van de sterksten onder de Noormannen, Johan en Luc

PS. De andere Noormannen hadden wat minder geluk doch hebben zeker recht op een revanche, evenwel enigszins anders geörganiseerd

Luc

Goeie avond,

Conques, eindelijk gezien na er zoveel over gehoord en gelezen te hebben! Behalve het feit dat het er vol loopt met toeristen is het toch zeer zeker het Culturele Hoogtepunt van de Via Podiensis. Na een wandeling van zo'n 25 km op , jammer genoeg, vele kilometers asfalt ligt het daar beneden in al zijn glorie op je te wachten. We logeren in het klooster van Ste Foye en daar horen regeltjes bij; om 19u00 verzamelen op de binnenkoer, luisteren naar een stichtende tekst door een pater Norbertijn en pas daarna aan tafel. Onze rugzak werd al behandeld tegen de bedwantsen en in plastiek verpakt maar dat nemen we er graag bij want ik heb slachtoffers van deze vervelende insecten gezien en sta niet te springen om er nader kennis mee te maken. Gisteren wandelden Johan en ikzelf alleen en het ziet er naar uit dat dit voor de rest van de tocht ook zo zal zijn. Na een rustdag in de gite Oree du Chemin bij fantastische Stephan Dissac en zijn moeder dacht Ivan dat het vandaag wel beter zou gaan en dit deed het ook tot even na Senergue waar we de middagpicknick namen. Even later begon de pijn opnieuw, doch nu veel erger zodat we een beroep deden op de wagen van een bevriende groep wandelaars om hem naar Conques te brengen. Daar vriend VDB een dag vroeger naar huis rijdt hebben Ivan en Michiel, voor wie het allemaal iets te zwaar uitvalt, besloten morgen terug naar Belgiê te reizen. Jammer maar helaas, doch omdat we dit zelf niet kunnen veranderen dienen we het te aanvaarden . Nu ga ik nog vlug een wandelingetje maken in dit prachtige stadje.

De gehalveerde Noormannen op de via Podiensis

Het vinden van een pc in Frankrijk wordt met de dag moeilijker.PointWIFI oui mais il faut apporter votre propre pc. Goed ,vlug een kort overzicht van de voorbije week want de tijd dringt weer eens. De wandelingen zijn prachtig een zeer gevarieerd maar wel wat zwaarder dan verwacht, enerzijds door de lengte en de warmte maar ook door de zware bepakking. We liepen de voorbije week door de uitbundige Margeride waar vooral de stijgingen zeeeer uitbundig waren, daarna door de sublieme Aubrac, de ruwe desolate hoogvlakte vol stenen weiden en koeien, vooral veel koeien. Voor mij was dit het hoogtepunt van de tocht tot nu toe. het aanbod aan oude Romaanse kerkjes en kapellen is ook overweldigend, we komen op cultureel gebied niets te kort( voor meer details verwijs ik graag naar de blog van Anne Verschoore) Gisteren liepen we de ganse dag in de regen en in de namiddag sloeg het noodlot toe toen Ivan, na eerder gevallen te zijn plots een spierverrekking opliep in de dij. St jacob kwam tussenbeide door in de middle of noway een bereidwillige automobilist te sturen die Ivan naar het eerstvolgend stadje kon voeren. Vandaag reist hij met de postal (bagagedienst) en Michiel, die er een beetje doorzit blijft bij hem. Ik schrijf dit in het OT van Estaing, een prachtig oud stadje genaamd naar de oeroude adelijke familie d'Estaing wiens naam door de ex president Valéry Giscard werd aangekocht. Ik hou het hierbij want hetOT gaat nu dicht

Groeten van de noormannen in de Aveyron